Ongelukje
Door: ottoenliesbeth
Blijf op de hoogte en volg liesbeth otto Marc Paul
04 Augustus 2011 | Nederland, Aarle-Rixtel
Dinsdag 02-08-2011
Ook vandaag prima begin. Voel me nog geen 100% maar wel 100% beter dan gisteren.
Na een prima ontbijtje (wel wat langer dan gepland) op weg.
Uiteindelijk maar 166 km gereden. Maar ik kan nu gelukkig zeggen dat het goed afgelopen is.
Eerst 1 uur verspeeld omdat we Marc kwijt gereden waren. Na het weerzien afgesproken om wat beter bij elkaar te blijven. Marc voorop dan wij en dan Paul. Ik keek regelmatig om (wij hebben geen spiegels) of Paul er nog was dus wij hadden het snel in de gaten toen er iets mis was. 1 km terug doemde het schrikbeeld op van een groep mensen langs de weg en een rode motortas. Paul was in botsing gekomen met een overstekende brommer. Gelukkig had hij ondanks het snikhete weer zijn motorpak aan en kwam hij met een geschaafde elleboog, een kromme voorvork en de schrik vrij. De bestuurder van de brommer had een wondje aan zijn wenkbrauw. Hij verzekerde mij dat alles goed was, werd in een auto gezet en reed weg, (niks meer van gehoord). Meteen staan er zo'n 30 hulpvaardige Indiërs om ons heen om te helpen. Iemand had al een monteur uit het volgende dorp besteld. 3 mannen op 1 motor kwamen met 3 sleutels en een hamer om de boel te fixen. Paul zag het gebeuren en vreesde onherstelbare schade. Maar we hadden geen keus, de motor kon geen meter meer rijden. Besloten om het dan maar de Indian way te laten gebeuren. Er kwam een driewieler met laadruimte. De motor werd samen met Paul en zijn spullen erin getild en ons werd gezegd om de 3 jongens op 1 motor te volgen. We rijden wat achteraf straatjes van het dorp door en komen bij de beste monteur van het dorp.
Om een lang verhaal kort te maken. Otto werd samen met de twee gedemonteerde kromme voorvorkpoten achter op de motor bij een mannetje gezet. Marc, Paul en ik kregen onder het toeziend oog van heel de uitgelopen straat thee en allerlei lekkere voor ons onbekende dingen.
Ben nog bij mensen binnen geweest omdat ik hun huis moest zien, heb de kinderen uit de straat van ballonnen voorzien en iedereen op de foto gezet. Ben met een hulpvaardige Indiër een hotelkamer voor vannacht wezen boeken in de buurt. O Ja, ik zou een lang verhaal kort maken. Na 2 uur en 850 roepies ( € 15,-) was Paul zijn motor op een spannend littekentje na weer zo goed als nieuw.
Na heel de middag hitte, stof, (en voor Paul ook nog het rollen over de straat) konden wij wel een douche gebruiken. De douche in dit hotel is een bakje waarmee je water over je heen kan gooien. Prima manier van douchen. Daarna het dorp in voor wat voedsel want dat was sinds het ontbijt er een beetje bij ingeschoten. Als je even stil staat en om je heen kijkt stopt er meteen iemand die vraagt of hij kan helpen. Zo ook nu. Had ik vanmiddag een beetje het gevoel dat ik een bezienswaardigheid was, na vanavond helemaal. Een heel vriendelijke jongen wees ons eerst de bank, bleef wat bij ons in de buurt en wees ons een restaurant (wij zouden het niet als restaurant herkend hebben). Het was wel handig om hem er bij te hebben want hij sprak prima engels en dat gold voor het personeel in het restaurant niet. Hij vertelde dat hij heel nieuwsgierig naar ons was omdat wij de eerste westerse mensen waren die hij ontmoette. Tijdens het eten kwamen er langzaam steeds meer nieuwsgierige mensen en kinderen om ons heen. Nadat ik wat stikkers en ballonnen (eigenlijk alleen voor de kinderen) uitgedeeld had werd de verlegenheid wat minder. Bizar, uiteindelijk kwamen er verschillende telefoons tevoorschijn en wilden mensen met ons op de foto.
Voor hen ben ik net zo bijzonder om te zien dan voor mij al die mooie kinderen en vrouwen hier in India. Voelt wel heel gek, zou dat andersom ook zo zijn? Mensen vinden het wel leuk om op de foto te gaan, ze vragen er vaak zelfs om. Ze willen dan wel even op de camera zien hoe het geworden is en verwonderen zich.
De aardige jongen wilde per se weten hoe laat wij morgen weer vertrekken. Hij wilde me iets geven zodat ik hem nooit meer zou vergeten. Ik heb hem verzekerd dat ik hem toch al nooit meer zal vergeten maar ik vrees dat hij morgen om 8 uur bij het hotel is.
Vandaag een spannende, gelukkig goed afgelopen, stoffige, hete,vermoeiende, BIJZONDERE dag.
X liesbeth
Ook vandaag prima begin. Voel me nog geen 100% maar wel 100% beter dan gisteren.
Na een prima ontbijtje (wel wat langer dan gepland) op weg.
Uiteindelijk maar 166 km gereden. Maar ik kan nu gelukkig zeggen dat het goed afgelopen is.
Eerst 1 uur verspeeld omdat we Marc kwijt gereden waren. Na het weerzien afgesproken om wat beter bij elkaar te blijven. Marc voorop dan wij en dan Paul. Ik keek regelmatig om (wij hebben geen spiegels) of Paul er nog was dus wij hadden het snel in de gaten toen er iets mis was. 1 km terug doemde het schrikbeeld op van een groep mensen langs de weg en een rode motortas. Paul was in botsing gekomen met een overstekende brommer. Gelukkig had hij ondanks het snikhete weer zijn motorpak aan en kwam hij met een geschaafde elleboog, een kromme voorvork en de schrik vrij. De bestuurder van de brommer had een wondje aan zijn wenkbrauw. Hij verzekerde mij dat alles goed was, werd in een auto gezet en reed weg, (niks meer van gehoord). Meteen staan er zo'n 30 hulpvaardige Indiërs om ons heen om te helpen. Iemand had al een monteur uit het volgende dorp besteld. 3 mannen op 1 motor kwamen met 3 sleutels en een hamer om de boel te fixen. Paul zag het gebeuren en vreesde onherstelbare schade. Maar we hadden geen keus, de motor kon geen meter meer rijden. Besloten om het dan maar de Indian way te laten gebeuren. Er kwam een driewieler met laadruimte. De motor werd samen met Paul en zijn spullen erin getild en ons werd gezegd om de 3 jongens op 1 motor te volgen. We rijden wat achteraf straatjes van het dorp door en komen bij de beste monteur van het dorp.
Om een lang verhaal kort te maken. Otto werd samen met de twee gedemonteerde kromme voorvorkpoten achter op de motor bij een mannetje gezet. Marc, Paul en ik kregen onder het toeziend oog van heel de uitgelopen straat thee en allerlei lekkere voor ons onbekende dingen.
Ben nog bij mensen binnen geweest omdat ik hun huis moest zien, heb de kinderen uit de straat van ballonnen voorzien en iedereen op de foto gezet. Ben met een hulpvaardige Indiër een hotelkamer voor vannacht wezen boeken in de buurt. O Ja, ik zou een lang verhaal kort maken. Na 2 uur en 850 roepies ( € 15,-) was Paul zijn motor op een spannend littekentje na weer zo goed als nieuw.
Na heel de middag hitte, stof, (en voor Paul ook nog het rollen over de straat) konden wij wel een douche gebruiken. De douche in dit hotel is een bakje waarmee je water over je heen kan gooien. Prima manier van douchen. Daarna het dorp in voor wat voedsel want dat was sinds het ontbijt er een beetje bij ingeschoten. Als je even stil staat en om je heen kijkt stopt er meteen iemand die vraagt of hij kan helpen. Zo ook nu. Had ik vanmiddag een beetje het gevoel dat ik een bezienswaardigheid was, na vanavond helemaal. Een heel vriendelijke jongen wees ons eerst de bank, bleef wat bij ons in de buurt en wees ons een restaurant (wij zouden het niet als restaurant herkend hebben). Het was wel handig om hem er bij te hebben want hij sprak prima engels en dat gold voor het personeel in het restaurant niet. Hij vertelde dat hij heel nieuwsgierig naar ons was omdat wij de eerste westerse mensen waren die hij ontmoette. Tijdens het eten kwamen er langzaam steeds meer nieuwsgierige mensen en kinderen om ons heen. Nadat ik wat stikkers en ballonnen (eigenlijk alleen voor de kinderen) uitgedeeld had werd de verlegenheid wat minder. Bizar, uiteindelijk kwamen er verschillende telefoons tevoorschijn en wilden mensen met ons op de foto.
Voor hen ben ik net zo bijzonder om te zien dan voor mij al die mooie kinderen en vrouwen hier in India. Voelt wel heel gek, zou dat andersom ook zo zijn? Mensen vinden het wel leuk om op de foto te gaan, ze vragen er vaak zelfs om. Ze willen dan wel even op de camera zien hoe het geworden is en verwonderen zich.
De aardige jongen wilde per se weten hoe laat wij morgen weer vertrekken. Hij wilde me iets geven zodat ik hem nooit meer zou vergeten. Ik heb hem verzekerd dat ik hem toch al nooit meer zal vergeten maar ik vrees dat hij morgen om 8 uur bij het hotel is.
Vandaag een spannende, gelukkig goed afgelopen, stoffige, hete,vermoeiende, BIJZONDERE dag.
X liesbeth
-
04 Augustus 2011 - 19:52
Jos Coolen:
dag allemaal, site gevonden, als ik het goed lees is een hele belevenis, met elke dag wel iets waar weer een mouw aangepast moet worden, maar waarschijnlijk blijft iedereen net zo rustig als otto, moet ook wel onder deze omstandigheden, ga zo (beter)door gr jos -
05 Augustus 2011 - 07:38
Lakri:
Het blijft verbazingwekkend om te lezen dat er iedere keer maar mensen op jullie afkomen om te helpen zonder vervelende bijbedoelingen. Wij zijn hier (in het Westen) zo achterdochtig geworden dat als er maar een groep mensen op ons afkomt, we al allerlei achterdochtige waanbeelden bij onszelf oproepen. Blij te lezen dat het jullie lukt (wellicht omdat het niet eens anders kan) daar goed mee om te gaan. -
19 Augustus 2011 - 19:08
Arnold De Vries:
hoi Liesbeth,
goed om te lezen dat je weer heelhuids thuis bent. heb genoten van je verhalen en de foto's. weet wat je doormaakt als je otto een aantal weken niet ziet, douwien en de kids zitten momenteel in malawi en dat geeft mij ook zo'n leeg gevoel. maar ja, tijd heelt alle wonden.veel sterkte en spoedig tot ziens
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
