Weer thuis. (liesbeth)
Door: ottoenliesbeth
Blijf op de hoogte en volg liesbeth otto Marc Paul
18 Augustus 2011 | India, New Delhi
woensdag 7 uur.
het is zover, ik zit in het vliegtuig van Leh naar Delhi. Er is de afgelopen dagen wel veel gebeurd voor dit mogelijk was. We hebben 2 dagen in Keylong moeten wachten omdat de wegen in en uit slecht waren door sneeuw en aardverschuivingen. Het dorp Keylong was in rouw omdat er 15 km van Keylong een bus in de ravijn gestort was waarbij 17 mensen om het leven kwamen. Ondanks dat de wegen heel slecht waren, heeft een groep muzikanten uit Leh besloten om toch met de bus over de pas te gaan omdat ze wilde optreden in Keylong bij de onafhankelijkheidsfeesten. Dat ging dus heel erg mis. Iedereen die uit Keylong weg wilde dacht nu toch even wat serieuzer over de waarschuwingen na. zo gauw het weer beter zou zijn, hadden we het volgende geregeld. Ik zou samen met 2 Russische dames en 2 jongens uit India plus de bagage een jeep delen en de mannen zouden dan met de motor volgen, zonder bagage en mijn gewicht moest dat te doen zijn. De chauffeur was door de dames in Manali al ingehuurd maar ook zij waren in Keylong gestrand. De dames die duidelijk wat meer luxe gewend waren zagen wel op tegen het inperken van hun ruimte maar ze hadden ook problemen met de chauffeur omdat die helemaal geen engels sprak en volgens de dames behoorlijk dronk. Dus twee Hindi sprekende mensen aan boord was wel handig. Uiteindelijk werd de tocht naar Leh nu een tocht met 9 personen. 3 mannen op de motor, een jeep met 2 mannen uit India, 2 vrouwen uit Rusland de chauffeur en ik. De mannen wisten al dat ze Leh niet in een keer konden halen dus zij zouden overnachten in het tentenkamp in Pang. Wij zouden wel in een keer naar Leh reizen. Wij zouden daar dan op maandag nacht aankomen. In de Lonley planet hadden we al een hotel gekozen wat ik zou boeken en dat zou ik de dinsdag kunnen besteden aan het kopen van een koffer enz. zodat ik om woensdag om 5 uur in de ochtend klaar kon staan op het vliegveld. Als het hotel vol zat zou ik een bericht in het hotel achter laten waar ik verbleef. Er kon niks misgaan. In het ergste geval zouden de mannen niet op tijd zijn maar dan zouden ze hun spullen vinden. En zou ik ze wel weer in Nederland treffen. Vol goede moed vertrokken we maandagochtend om 6 uur in de morgen. De tocht was zwaar maar geweldig mooi. We reden ongeveer gelijk op dus kwamen elkaar onderweg steeds tegen. Nu leek het toch alsof we samen reisde. Om 17.00 uur waren we in het tentenkamp in Pang waar de mannen zouden overnachten. Toen wij na een glaasje thee weer verder reden, werd het weer en de wegen slechter en slechter en werd de chauffeur zieker en zieker. Bovendien begon het donker te worden en moesten we nog een heel eind. Wij vonden het niet meer verantwoord en wilde terug naar Pang om ook in het tentenkamp te overnachten. Toen Feiss de chauffeur beloofde dat hij zuurstof voor hem zou regelen bij de legerbasis in de buurt van het tentenkamp om zo de chauffeur van zijn hoogte ziekte probleem te verlossen was deze bereid om terug te gaan. Uiteindelijk kreeg hij alleen medicijnen tegen zijn kater en moest hij zijn roes uitslapen. Het tenten kamp is gewoon een grote tent met een stapel kussens en dekens. Je zoekt in het halfdonker de schoonste deken, zoekt een droog plekje, dicht bij elkaar is i.v.m. de warmte het slimst, en je gaat slapen. Om 4 uur begon mijn plekje i.v.m. met een lekkage in het doek toch te nat en koud te worden. Wachten dan maar tot het licht wordt en we verder kunnen. Om 6 uur bleek dat Paul toch te veel last had van hoogteziekte. Hij wilde niet uit zijn lappenhoop komen en aan motorrijden moest hij al helemaal niet denken. Weer was Feiss de reddende engel. Hij wilde heel graag op Paul zijn motor de oversteek maken. Weer wisten we een win/win situatie te creëren. Paul in de auto en Feiss op de Enfield. De chauffeur voelde zich ook weer beter dus we konden ondanks het niet zo beste weer op weg. Met Keylong nog in onze gedachten zagen wij het niet zitten om ingesneeuwd te raken in Pang. We wilde dus kost wat kost snel weg. Ook deze dag werd een zware maar heeeeel mooie tocht. We waren wel blij dat we de avond daarvoor besloten hadden om terug te gaan, nu we de weg zagen, of liever gezegd het ontbreken van een weg moesten we concluderen dat we dat in het donker nooit gered zouden hebben. Om 17.00 uur in Leh aangekomen bleek het hotel uit de Lonley planet helemaal niet te bestaan. Omdat er ook in Leh veel mensen vast zaten i.v.m. het weer viel het ons niet mee om een hotel te vinden. Uiteindelijk toch iets gevonden. 3 dubbele kamers. De Russinnen zochten nog even verder want die hadden nu toch echt wel behoefte aan warm water. Probleem was nu, hoe laten we Otto, Marc en Feiss weten waar we zitten. Telefoons hadden geen bereik, Paul had zijn laptop in een koffer waarvan Marc de sleutel had, en Assies had zijn mobiel bij Feiss in zijn broek zitten. Naar een internetcafé gezocht en een berichtje achtergelaten op facebook en op de site, in de hoop dat als de mannen er achter kwamen dat het hotel niet bestond zij op internet zouden kijken. Gelukkig een goede inschatting. Om 19.00 uur rijden de mannen heeeeel moe maar voldaan het straatje bij het hotel in. Het hotel uit de Lonley planet lag helemaal in een andere provincie (foutje).
Snel een koffer gaan kopen en de spullen reisvaardig gemaakt. Nog wat gaan eten en total loss naar bed. Om half vijf zou er een taxi komen om mij naar het vliegveld te brengen. De taxichauffeur bleek gewoon de hotel eigenaar te zijn. Otto kon ook mee en die kon met dezelfde taxi weer mee terug want je kon toch niet op het vliegveld als bezoeker. Toen ik met mijn pas bij de controle stond kwam Otto met de hoteleigenaar toch binnen. De hoteleigenaar/taxichauffeur pakte mijn pas liep ermee alle rijen voorbij, voorzag mijn pas van de nodige stempels en overhandigde mij in een kantoortje waar we Thee kregen mijn boardingpas. Blijkt de Hoteleigenaar/taxichauffeur een of andere hoge pief van de beveiliging op dat vliegveld te zijn. Nu in Delhi nog zo'n mannetje vinden. Uiteindelijk zijn Otto en de hoteleigenaar/ taxichauffeur/hoge beveiligingspief vertrokken en had ik een mooie heldere vlucht vanuit Leh naar Delhi. Stilletjes een beetje gehuild omdat ik zo graag nog een tijdje gebleven was.
Realiseer me nu ook hoe lang 10 weken zonder Otto is. Als je ziet wat je in 3,5 week allemaal kunt meemaken. Wat kan er dan in de 7 weken op weg naar Nederland allemaal nog gebeuren.
Na 25 uur reizen ben ik weer in Nederland. Als je in India rondkijkt kijk je altijd wel in een paar grote bruine ogen en automatisch krijg je dan een glimlach. Dat ga ik in Nederland ook proberen. Iedereen met een glimlach, gaat de sfeer helemaal veranderen.
Zal morgen of zo gauw ik de kans krijg aan Paul het wachtwoord voor zijn picasaweb vragen zodat ik de laatste mooie foto's kan uploaden.
En nu maar hopen dat de mannen ook verslagen gaan schrijven zodat ik er toch nog een beetje bij kan zijn.
x liesbeth.
ps: omdat de eindcontroleur van de teksten nog in India is kan deze tekst taalfouten bevatten. Mijn excuses daarvoor. Maar zoals ze in India zouden zeggen. Als jullie toch weten wat ik bedoel is dat 'No problem.'
het is zover, ik zit in het vliegtuig van Leh naar Delhi. Er is de afgelopen dagen wel veel gebeurd voor dit mogelijk was. We hebben 2 dagen in Keylong moeten wachten omdat de wegen in en uit slecht waren door sneeuw en aardverschuivingen. Het dorp Keylong was in rouw omdat er 15 km van Keylong een bus in de ravijn gestort was waarbij 17 mensen om het leven kwamen. Ondanks dat de wegen heel slecht waren, heeft een groep muzikanten uit Leh besloten om toch met de bus over de pas te gaan omdat ze wilde optreden in Keylong bij de onafhankelijkheidsfeesten. Dat ging dus heel erg mis. Iedereen die uit Keylong weg wilde dacht nu toch even wat serieuzer over de waarschuwingen na. zo gauw het weer beter zou zijn, hadden we het volgende geregeld. Ik zou samen met 2 Russische dames en 2 jongens uit India plus de bagage een jeep delen en de mannen zouden dan met de motor volgen, zonder bagage en mijn gewicht moest dat te doen zijn. De chauffeur was door de dames in Manali al ingehuurd maar ook zij waren in Keylong gestrand. De dames die duidelijk wat meer luxe gewend waren zagen wel op tegen het inperken van hun ruimte maar ze hadden ook problemen met de chauffeur omdat die helemaal geen engels sprak en volgens de dames behoorlijk dronk. Dus twee Hindi sprekende mensen aan boord was wel handig. Uiteindelijk werd de tocht naar Leh nu een tocht met 9 personen. 3 mannen op de motor, een jeep met 2 mannen uit India, 2 vrouwen uit Rusland de chauffeur en ik. De mannen wisten al dat ze Leh niet in een keer konden halen dus zij zouden overnachten in het tentenkamp in Pang. Wij zouden wel in een keer naar Leh reizen. Wij zouden daar dan op maandag nacht aankomen. In de Lonley planet hadden we al een hotel gekozen wat ik zou boeken en dat zou ik de dinsdag kunnen besteden aan het kopen van een koffer enz. zodat ik om woensdag om 5 uur in de ochtend klaar kon staan op het vliegveld. Als het hotel vol zat zou ik een bericht in het hotel achter laten waar ik verbleef. Er kon niks misgaan. In het ergste geval zouden de mannen niet op tijd zijn maar dan zouden ze hun spullen vinden. En zou ik ze wel weer in Nederland treffen. Vol goede moed vertrokken we maandagochtend om 6 uur in de morgen. De tocht was zwaar maar geweldig mooi. We reden ongeveer gelijk op dus kwamen elkaar onderweg steeds tegen. Nu leek het toch alsof we samen reisde. Om 17.00 uur waren we in het tentenkamp in Pang waar de mannen zouden overnachten. Toen wij na een glaasje thee weer verder reden, werd het weer en de wegen slechter en slechter en werd de chauffeur zieker en zieker. Bovendien begon het donker te worden en moesten we nog een heel eind. Wij vonden het niet meer verantwoord en wilde terug naar Pang om ook in het tentenkamp te overnachten. Toen Feiss de chauffeur beloofde dat hij zuurstof voor hem zou regelen bij de legerbasis in de buurt van het tentenkamp om zo de chauffeur van zijn hoogte ziekte probleem te verlossen was deze bereid om terug te gaan. Uiteindelijk kreeg hij alleen medicijnen tegen zijn kater en moest hij zijn roes uitslapen. Het tenten kamp is gewoon een grote tent met een stapel kussens en dekens. Je zoekt in het halfdonker de schoonste deken, zoekt een droog plekje, dicht bij elkaar is i.v.m. de warmte het slimst, en je gaat slapen. Om 4 uur begon mijn plekje i.v.m. met een lekkage in het doek toch te nat en koud te worden. Wachten dan maar tot het licht wordt en we verder kunnen. Om 6 uur bleek dat Paul toch te veel last had van hoogteziekte. Hij wilde niet uit zijn lappenhoop komen en aan motorrijden moest hij al helemaal niet denken. Weer was Feiss de reddende engel. Hij wilde heel graag op Paul zijn motor de oversteek maken. Weer wisten we een win/win situatie te creëren. Paul in de auto en Feiss op de Enfield. De chauffeur voelde zich ook weer beter dus we konden ondanks het niet zo beste weer op weg. Met Keylong nog in onze gedachten zagen wij het niet zitten om ingesneeuwd te raken in Pang. We wilde dus kost wat kost snel weg. Ook deze dag werd een zware maar heeeeel mooie tocht. We waren wel blij dat we de avond daarvoor besloten hadden om terug te gaan, nu we de weg zagen, of liever gezegd het ontbreken van een weg moesten we concluderen dat we dat in het donker nooit gered zouden hebben. Om 17.00 uur in Leh aangekomen bleek het hotel uit de Lonley planet helemaal niet te bestaan. Omdat er ook in Leh veel mensen vast zaten i.v.m. het weer viel het ons niet mee om een hotel te vinden. Uiteindelijk toch iets gevonden. 3 dubbele kamers. De Russinnen zochten nog even verder want die hadden nu toch echt wel behoefte aan warm water. Probleem was nu, hoe laten we Otto, Marc en Feiss weten waar we zitten. Telefoons hadden geen bereik, Paul had zijn laptop in een koffer waarvan Marc de sleutel had, en Assies had zijn mobiel bij Feiss in zijn broek zitten. Naar een internetcafé gezocht en een berichtje achtergelaten op facebook en op de site, in de hoop dat als de mannen er achter kwamen dat het hotel niet bestond zij op internet zouden kijken. Gelukkig een goede inschatting. Om 19.00 uur rijden de mannen heeeeel moe maar voldaan het straatje bij het hotel in. Het hotel uit de Lonley planet lag helemaal in een andere provincie (foutje).
Snel een koffer gaan kopen en de spullen reisvaardig gemaakt. Nog wat gaan eten en total loss naar bed. Om half vijf zou er een taxi komen om mij naar het vliegveld te brengen. De taxichauffeur bleek gewoon de hotel eigenaar te zijn. Otto kon ook mee en die kon met dezelfde taxi weer mee terug want je kon toch niet op het vliegveld als bezoeker. Toen ik met mijn pas bij de controle stond kwam Otto met de hoteleigenaar toch binnen. De hoteleigenaar/taxichauffeur pakte mijn pas liep ermee alle rijen voorbij, voorzag mijn pas van de nodige stempels en overhandigde mij in een kantoortje waar we Thee kregen mijn boardingpas. Blijkt de Hoteleigenaar/taxichauffeur een of andere hoge pief van de beveiliging op dat vliegveld te zijn. Nu in Delhi nog zo'n mannetje vinden. Uiteindelijk zijn Otto en de hoteleigenaar/ taxichauffeur/hoge beveiligingspief vertrokken en had ik een mooie heldere vlucht vanuit Leh naar Delhi. Stilletjes een beetje gehuild omdat ik zo graag nog een tijdje gebleven was.
Realiseer me nu ook hoe lang 10 weken zonder Otto is. Als je ziet wat je in 3,5 week allemaal kunt meemaken. Wat kan er dan in de 7 weken op weg naar Nederland allemaal nog gebeuren.
Na 25 uur reizen ben ik weer in Nederland. Als je in India rondkijkt kijk je altijd wel in een paar grote bruine ogen en automatisch krijg je dan een glimlach. Dat ga ik in Nederland ook proberen. Iedereen met een glimlach, gaat de sfeer helemaal veranderen.
Zal morgen of zo gauw ik de kans krijg aan Paul het wachtwoord voor zijn picasaweb vragen zodat ik de laatste mooie foto's kan uploaden.
En nu maar hopen dat de mannen ook verslagen gaan schrijven zodat ik er toch nog een beetje bij kan zijn.
x liesbeth.
ps: omdat de eindcontroleur van de teksten nog in India is kan deze tekst taalfouten bevatten. Mijn excuses daarvoor. Maar zoals ze in India zouden zeggen. Als jullie toch weten wat ik bedoel is dat 'No problem.'
-
18 Augustus 2011 - 20:38
Mam.:
ik ben trost op je ,maar heel blij en en gerust dat je weer thuis bent , nu otto nog maar dat wordt nog even hopelijk gaat dat begin okt gebeuren. en kunnen we samen met een kop koffie en of een wijntje. de grote reis dunnetjes over doen liefs mam. -
18 Augustus 2011 - 20:57
Jos Coolen:
als ik mij een voorstelling probeer te maken van hetgeen zo allemaal gebeurd is, word ik stil, weliswaar niks voor mij, maar toch petje af, goed dat je nu weer thuis ook al denk je er zelf nu misschien anders over, nou hopen op meer voorspoed voor otto en z'n maten gr jos -
18 Augustus 2011 - 20:58
Heidie:
Sluit me bij de woorden van je mam aan: Blij en gerust dat je weer thuis bent!!!
Ben er van onder de indruk wat jij allemaal hebt doorstaan.
Maar een geweldige ervaring rijker!
Zien elkaar snel dan wil ik alles weten.
gr Heidie -
18 Augustus 2011 - 21:43
Jeroen En Anke:
Wij zijn er stil van...
Wat moet het vreemd voor je zijn weer terug te zijn. Je eigen huis weer binnen te lopen. Een echt huis en je eigen zachte bed, maar... wel een bed waarvan het plaatsje naast je de komende weken nog leeg zal zijn. Wat zal jullie eerste omhelzing in oktober weer heerlijk zijn. En daarna... daarna, kunnen jullie nog meer met elkaar delen dan van te voren. Rijk en gelukkig. We zijn trots op je ! Tot snel. -
18 Augustus 2011 - 22:00
Ine:
Hey Lies,
Fijn dat je weer heelhuids in ons kikkerlandje bent, heb vaak aan je gedacht deze week. Dit avontuur neemt nooit niemand meer van je af.
Ik vind het ontzettend dapper en stoer dat je dit allemaal hebt gedaan, je was altijd al de stoerste van ons allemaal, en wist altijd een oplossing.
Met Otto gaat het goed komen, als je soms iemand ff wil vast houden, mag je mij wel ff vasthouden, geen probleem, haha.
Geniet nog lekker na en see you soon, BOA?
x ik -
19 Augustus 2011 - 14:01
An En Ed Coehoorn:
Fijn dat je heelhuids thuis bent. Heel veel dank voor je geweldige en uitgebreide verslagen en mooie foto's. We treffen elkaar ongetwijfeld nog eens ergens. gr. an/ed -
20 Augustus 2011 - 17:21
Sanna Kuiper:
Hallo Liesbeth, je kent me dan wel niet zo, maar ik wilde je toch graag een berichtje sturen. Fijn dat je gezond en wel weer thuis bent, maar ik kan me ook heel goed voorstellen dat je stiekem een beetje gehuild hebt omdat je eigenlijk niet weg wilde. Dit is in ieder geval een ervaring die je als het goed is nooit meer van je leven zult vergeten en welke niemand je meer kan afpakken. :-) Ik wil je hierbij ook heel hartelijk bedanken voor de mooie foto's en de fantastische verslagen. Groetjes, Sanna (familie van Marc) -
20 Augustus 2011 - 19:53
Joyce:
Hee Liesbeth,
Weer thuis na een denk ik ongelooflijk supermooie ervaring! Wat een verhalen zeg, zo maak je nog eens iets mee. Fijn dat je weer heelhuids aangekomen bent en enthousiast bent. Otto heeft nog een paar weken voor de boeg. Wat een avontuur zeg! Ben jaloers!!!!
Zien elkaar snel weer.
kusjes Joyce -
22 Augustus 2011 - 07:14
Lakri:
Ik snap het helemaal dat je daar had willen blijven! Van de andere kant snap ik ook de reacties van de anderen op deze site dat ze blij zijn je weer te zien. Maar, wat een avontuur hebben jullie beleefd (en gaan de mannen nog tegemoet)!! Liesbeth, bedankt voor je beeldende reportages en hopelijk nemen de mannen de pen over. -
22 Augustus 2011 - 10:45
Lanneke:
Heej Liesje,
Fijn dat je weer heel thuis bent!
Heb net aantal van de laatste verhalen achter elkaar gelezen en samen met het zien van je prachtige fotoos lijkt t net alsof ik in een hele snelle maar zeer indrukwekkende film terecht gekomen ben. (vanavond ga ik met Brittje naar de bios, lijkt na dit gelezen/gezien te hebben ineens zo'n onnozele bezigheid, maar wordt vast heel gezellig).
Jeetje wat n reis, lijkt me niet te bevatten wat jullie daar meemaakten.
Wij zijn afgelopen weekend naar Zwitserland geweest, bezoekje aan Chris en hun nieuwe thuis, als ik de fotoos van daar dan kijk en met die van jou vergelijk dan zijn dit 2 compleet andere werelden, zo raar.
Toch voelt t door t lezenvan jou verslagen en fotoos alsof ik ook een beetje in India ben geweest, waarschijnlijk is dit n land waar ik mijn leven lang niet komen zal en ik wil je bij deze dan ook heel graag bedanken dat je deze ervaring met mij hebt willen delen, Supergaaf!
Zin in een bakkie of borrel, laat maar weten enne we plannen een terrasjesdate zodat je weer een beetje terugkomt in de Nederlandse gewoontes. Haha!
Liefs Lan X -
22 Augustus 2011 - 20:52
Kitty:
He Liesbeth,
Intussen ben ik ook weer thuis en heb jou gelukkig weer live mogen begroeten.
Wilde je gewoon even laten weten hoe bijzonder, lief, en dapper ik je vind.
Heb erg genoten van je reisverslagen en ga nu Otto en z'n maatjes volgen.
Mannen geniet van jullie avontuur. Wij wensen jullie mooie maar vooral veilige kilometers toe.
En uh, Liesje als je me nodig hebt of een keer gezellig aan wil schuiven, ben je meer dan welkom.
Fijn dat je er weer bent!!!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
