Himalaya
Door: ottoenliesbeth
Blijf op de hoogte en volg liesbeth otto Marc Paul
12 Augustus 2011 | India, New Delhi
Himalaya.
Oei, de klad is er een beetje ingekomen. Ik heb een paar dagen niks voor mezelf opgeschreven en weet nu niet meer welke dag het is en in welke hotels we hebben geslapen. Wel kan ik de mensen die we allemaal ontmoet hebben heel goed terug halen omdat ze allemaal zoveel indruk op me maken door hun vriendelijkheid. Het lijkt me nu absurd als ik bedenk hoe mensen in Nederland zwijgend in de wachtkamer zitten of in de rij staan in de supermarkt. Hier maakt iedereen meteen een praatje. Je ziet hier ook bijna geen mensen die in hun eentje iets aan het doen zijn. Alles doen mensen hier samen. Zelfs een kaartje afknippen bij de Taj Mahal doen ze gezellig met z'n drieën. Recepties in een hotel, ook al telt die maar 5 kamers, worden bemand door 2 of meer mensen.
We zitten nu op 3100 meter en we verblijven hier in ieder geval twee nachten om aan de hoogte te wennen. Het uiterlijk van de mensen is hier iets meer aziatisch/mongools. Ook weer hele mooie en vriendelijke mensen.
Hoe we naar die 3100 meter gereden zijn zullen we nooit meer vergeten. Waarschuwingen van de laatste hoteleigenaar en vanuit Nederland van steunpunt Gilara, hebben we afgedaan als soort van verkeersalarm in Nederland. (overdreven). Bovendien zijn de mannen geoefende endurorijders dus het zou wel loslopen. We moeten deze pas wel in een keer halen want er zijn geen overnachtingsplekken in between.
Het was een grote modderige enduro, met afgronden, gaten, stenen, en tegemoetkomende vrachtwagens op stukken die eigenlijk maar net breed genoeg waren voor 1 voertuig. Al snel was duidelijk dat we dit met de bagage en mij achterop nooit zouden gaan redden. Ondanks dat ik mijn broek inmiddels omhoog moet houden met een paar spanbandjes was ik toch te zwaar voor deze modderpoel. En er was geen weg meer terug.
Wij vonden van het hele India verkeer de bussen en de witte jeeps het ergst. Nu, onze grenzen maar weer eens verlegd en zo'n witte jeep gevraagd om mij en de bagage mee naar boven te nemen.
Ik ben verbaasd over mezelf want theoretisch gezien was deze weg gekkenwerk maar ik genoot van iedere minuut. Vertrouwen zoals de Indiërs dat hebben maakt het verschil, (zag ik er thuis nog tegenop om alleen vanuit India naar huis te reizen. Nu kan ik me bij die angst geen voorstelling meer maken). Toen de weg weer enigszins verhard was verder achter op de motor. Het landschap is werkelijk adembenemend (niet alleen door de grote hoogte) mooi.
Om 18.00 uur in Keylong aangekomen. De mannen moe maar heel voldaan na deze enduro van hun leven.
Morgen blijven we in dit kleine dorpje om ons voor te bereiden op de volgende pas.
We moeten het in een keer halen tot het tentenkamp want ook hier is niks meer tot Pang.
Ook is er geen benzinepomp meer. Wij hebben 2 jerrycan's met benzine maar het zal er om hangen of we dat halen.
Komt tijd , komt raad.
X liesbeth.
Oei, de klad is er een beetje ingekomen. Ik heb een paar dagen niks voor mezelf opgeschreven en weet nu niet meer welke dag het is en in welke hotels we hebben geslapen. Wel kan ik de mensen die we allemaal ontmoet hebben heel goed terug halen omdat ze allemaal zoveel indruk op me maken door hun vriendelijkheid. Het lijkt me nu absurd als ik bedenk hoe mensen in Nederland zwijgend in de wachtkamer zitten of in de rij staan in de supermarkt. Hier maakt iedereen meteen een praatje. Je ziet hier ook bijna geen mensen die in hun eentje iets aan het doen zijn. Alles doen mensen hier samen. Zelfs een kaartje afknippen bij de Taj Mahal doen ze gezellig met z'n drieën. Recepties in een hotel, ook al telt die maar 5 kamers, worden bemand door 2 of meer mensen.
We zitten nu op 3100 meter en we verblijven hier in ieder geval twee nachten om aan de hoogte te wennen. Het uiterlijk van de mensen is hier iets meer aziatisch/mongools. Ook weer hele mooie en vriendelijke mensen.
Hoe we naar die 3100 meter gereden zijn zullen we nooit meer vergeten. Waarschuwingen van de laatste hoteleigenaar en vanuit Nederland van steunpunt Gilara, hebben we afgedaan als soort van verkeersalarm in Nederland. (overdreven). Bovendien zijn de mannen geoefende endurorijders dus het zou wel loslopen. We moeten deze pas wel in een keer halen want er zijn geen overnachtingsplekken in between.
Het was een grote modderige enduro, met afgronden, gaten, stenen, en tegemoetkomende vrachtwagens op stukken die eigenlijk maar net breed genoeg waren voor 1 voertuig. Al snel was duidelijk dat we dit met de bagage en mij achterop nooit zouden gaan redden. Ondanks dat ik mijn broek inmiddels omhoog moet houden met een paar spanbandjes was ik toch te zwaar voor deze modderpoel. En er was geen weg meer terug.
Wij vonden van het hele India verkeer de bussen en de witte jeeps het ergst. Nu, onze grenzen maar weer eens verlegd en zo'n witte jeep gevraagd om mij en de bagage mee naar boven te nemen.
Ik ben verbaasd over mezelf want theoretisch gezien was deze weg gekkenwerk maar ik genoot van iedere minuut. Vertrouwen zoals de Indiërs dat hebben maakt het verschil, (zag ik er thuis nog tegenop om alleen vanuit India naar huis te reizen. Nu kan ik me bij die angst geen voorstelling meer maken). Toen de weg weer enigszins verhard was verder achter op de motor. Het landschap is werkelijk adembenemend (niet alleen door de grote hoogte) mooi.
Om 18.00 uur in Keylong aangekomen. De mannen moe maar heel voldaan na deze enduro van hun leven.
Morgen blijven we in dit kleine dorpje om ons voor te bereiden op de volgende pas.
We moeten het in een keer halen tot het tentenkamp want ook hier is niks meer tot Pang.
Ook is er geen benzinepomp meer. Wij hebben 2 jerrycan's met benzine maar het zal er om hangen of we dat halen.
Komt tijd , komt raad.
X liesbeth.
-
12 Augustus 2011 - 15:49
Mam.:
om je verslagen te lezen ,ga ik echt voor zitten. het is een grote reis waar je veel mensen ontmoet en ziet hoe het leven zo verschillend kan zijn. geen luie vakantie ,dat mag mischien thuis weer. (indien nodig heb ik nog een paar bretels in de kast liggen.)
verder nog goede reis dagen .de groeten aan allen. ps. gisteren werdt ik gebeld door de moeder van otto daar was alles goed,dat vondt ik wel leuk ,ze volgen jullie ook.
gr en kuskus mam.. -
16 Augustus 2011 - 14:58
Britt:
Liesje en otje!
Hoe is het?
Ik ben net terug uit Ecuador, een beetje last van een jetlag!
Ik ben erg benieuwd naar jullie foto's en verhalen! Tot snel lieverds!
xx
Brittje
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
