ongelukje 2 zaterdag 06-08-2011
Door: ottoenliesbeth
Blijf op de hoogte en volg liesbeth otto Marc Paul
09 Augustus 2011 | India, Udaipur
Zaterdag 6-8-2011
Plan voor vandaag vroeg opstaan, ontbijten, Jaipur in om paleis der winden (Jawar Mahal) te zien, zijde te kopen en dan om elf uur te vertrekken richting Agra. Maar Paul doet er deze vakantie alles aan om ons het echte India te laten zien. Toen we wat wilden drinken en naar een goocheltruc van een klein jongetje aan het kijken waren, wilde Paul dat filmen. Hij klom daarbij op een muurtje, struikelde en spietste zijn arm op een puntig hek. Voor we in de gaten hadden wat er gebeurde werden we alle vier in allerijl in twee fietsriksha's geladen, die met spoed richting dokter trapten. Ik had alleen wat Dettol doekjes in mijn tas waarmee Paul de wond dicht kon houden. De fietsriksha chauffeurs lopen zo met ons de behandelkamer binnen. Die was met een andere patiënt bezig maar constateerde dat Paul naar het ziekenhuis moest voor wat hechtingen. TukTuk geregeld en naar het ziekenhuis. Het ziekenhuis was voor ons wel een schok: het is daar heel druk en je ziet de ellende nog eens extra uitvergroot. Misschien is het omdat wij er niet als Indiërs uitzagen, maar steeds kwam er iemand naar ons toe die een papiertje regelde waarmee we naar de volgende ruimte of zelf het volgende gebouw moeten. Niet in de rij gestaan, toch drie papiertjes bemachtigd. Paul kreeg van de eenogige portier drie spuiten in zijn kont, gewoon in de volle wachtkamer waar iedereen werd behandeld. Hij moest na de spuiten naar de behandelkamer; een heel vieze kamer, waar een mannetje voor een stoffige reuze-airco lag te slapen. Paul mocht op de (operatie?) tafel gaan liggen. Ondertussen werd (op de aanrecht?) nog iemand behandeld. Eigenlijk mocht je daar niet fotograferen en had ik de lieve jongen (zie vorig verslag) beloofd India een beetje positief neer te zetten, maar dit was zo vies en anders dan bij ons. Bovendien is het niet nodig, want schoonmaken kost niks. De behandeling was overigens prima. Er kwam wel geen verdoving aan te pas, dus Paul is een bikkel. We kregen nog een recept mee voor drie dingen, maar die konden we nergens krijgen. Bij navraag bleek het om antibiotica en pijnstillers te gaan. Met de Antibiotica is het uiteindelijk gelukt, geen hele doos, maar genoeg losse pillen. Pijnstillers zijn voor de bikkel niet nodig. Besloten om voor vandaag dan maar in Jaipur de toerist uit te gaan hangen. Eerst maar even naar het hotel voor een schoon shirt na dit bloedbad, en toen werd het toch nog een leuke dag.
Naar het Jantar Mantar waar de grootste zonnewijzer van de wereld gebouwd is gegaan. Prachtige gebouwen waarmee je de tijd of de stand van de sterren kan meten. Voor mij persoonlijk niet zo heel interessant, maar wel heel mooi./ Toen even terug naar het fatale hek om tegen de eigenaar van het kraampje waar we wat zaten te drinken te zeggen dat het goed was afgelopen met Paul.
Een taxichauffeur kwam een praatje maken en vroeg wat we wilden doen. Zijde komen en op een olifant rijden stond nog op ons programma. Nou, hij wist wel een zijde fabriekje waar we een rondleiding konden krijgen en dan zou hij er ook voor zorgen dat we op een olifant konden rijden. Hij heeft zijn belofte waargemaakt. We hebben een prachtig zijden dekbedovertrek gekocht en een ritje op een olifant gemaakt. Behalve Marc, want die kon dit ritje op de olifant niet maken (iets te toeristisch of zo), terwijl hij wel in een fietsriksha ging, maar dat is ons eigenlijk overkomen want het lag beslist niet in onze bedoeling dat iemand zich voor ons in het zweet moet trappen. Tevreden terug naar het hotel. Deze dag in Jaipur was geen straf, met dank aan Paul. Anders had ik de hele dag achter op de motor gezeten en alleen de buitenkant van India gezien. Nu zaten we er weer eens middenin.
En weer is mijn conclusie: wat zijn het toch mooie, kleurrijke, hulpvaardige mensen en wat zijn het er veel.
Later Liebeth.
Plan voor vandaag vroeg opstaan, ontbijten, Jaipur in om paleis der winden (Jawar Mahal) te zien, zijde te kopen en dan om elf uur te vertrekken richting Agra. Maar Paul doet er deze vakantie alles aan om ons het echte India te laten zien. Toen we wat wilden drinken en naar een goocheltruc van een klein jongetje aan het kijken waren, wilde Paul dat filmen. Hij klom daarbij op een muurtje, struikelde en spietste zijn arm op een puntig hek. Voor we in de gaten hadden wat er gebeurde werden we alle vier in allerijl in twee fietsriksha's geladen, die met spoed richting dokter trapten. Ik had alleen wat Dettol doekjes in mijn tas waarmee Paul de wond dicht kon houden. De fietsriksha chauffeurs lopen zo met ons de behandelkamer binnen. Die was met een andere patiënt bezig maar constateerde dat Paul naar het ziekenhuis moest voor wat hechtingen. TukTuk geregeld en naar het ziekenhuis. Het ziekenhuis was voor ons wel een schok: het is daar heel druk en je ziet de ellende nog eens extra uitvergroot. Misschien is het omdat wij er niet als Indiërs uitzagen, maar steeds kwam er iemand naar ons toe die een papiertje regelde waarmee we naar de volgende ruimte of zelf het volgende gebouw moeten. Niet in de rij gestaan, toch drie papiertjes bemachtigd. Paul kreeg van de eenogige portier drie spuiten in zijn kont, gewoon in de volle wachtkamer waar iedereen werd behandeld. Hij moest na de spuiten naar de behandelkamer; een heel vieze kamer, waar een mannetje voor een stoffige reuze-airco lag te slapen. Paul mocht op de (operatie?) tafel gaan liggen. Ondertussen werd (op de aanrecht?) nog iemand behandeld. Eigenlijk mocht je daar niet fotograferen en had ik de lieve jongen (zie vorig verslag) beloofd India een beetje positief neer te zetten, maar dit was zo vies en anders dan bij ons. Bovendien is het niet nodig, want schoonmaken kost niks. De behandeling was overigens prima. Er kwam wel geen verdoving aan te pas, dus Paul is een bikkel. We kregen nog een recept mee voor drie dingen, maar die konden we nergens krijgen. Bij navraag bleek het om antibiotica en pijnstillers te gaan. Met de Antibiotica is het uiteindelijk gelukt, geen hele doos, maar genoeg losse pillen. Pijnstillers zijn voor de bikkel niet nodig. Besloten om voor vandaag dan maar in Jaipur de toerist uit te gaan hangen. Eerst maar even naar het hotel voor een schoon shirt na dit bloedbad, en toen werd het toch nog een leuke dag.
Naar het Jantar Mantar waar de grootste zonnewijzer van de wereld gebouwd is gegaan. Prachtige gebouwen waarmee je de tijd of de stand van de sterren kan meten. Voor mij persoonlijk niet zo heel interessant, maar wel heel mooi./ Toen even terug naar het fatale hek om tegen de eigenaar van het kraampje waar we wat zaten te drinken te zeggen dat het goed was afgelopen met Paul.
Een taxichauffeur kwam een praatje maken en vroeg wat we wilden doen. Zijde komen en op een olifant rijden stond nog op ons programma. Nou, hij wist wel een zijde fabriekje waar we een rondleiding konden krijgen en dan zou hij er ook voor zorgen dat we op een olifant konden rijden. Hij heeft zijn belofte waargemaakt. We hebben een prachtig zijden dekbedovertrek gekocht en een ritje op een olifant gemaakt. Behalve Marc, want die kon dit ritje op de olifant niet maken (iets te toeristisch of zo), terwijl hij wel in een fietsriksha ging, maar dat is ons eigenlijk overkomen want het lag beslist niet in onze bedoeling dat iemand zich voor ons in het zweet moet trappen. Tevreden terug naar het hotel. Deze dag in Jaipur was geen straf, met dank aan Paul. Anders had ik de hele dag achter op de motor gezeten en alleen de buitenkant van India gezien. Nu zaten we er weer eens middenin.
En weer is mijn conclusie: wat zijn het toch mooie, kleurrijke, hulpvaardige mensen en wat zijn het er veel.
Later Liebeth.
-
09 Augustus 2011 - 12:01
Jolanda Coolen:
wederom met veel genoegen je verhalen gelezen.(eerst de foto's en dan later de verhalen erbij; grappig) zorg dat je allemaal weer veilig thuiskomt. groetjes -
09 Augustus 2011 - 12:22
Heidie:
Wat maken jullie veel mee!!
Ongelooflijk. Indrukwekkend.
Ik kijk elke keer weer uit naar de nieuwe avonturen. Was blij weer iets van jullie te horen.
Blijf genieten!
Heel veel groetjes en kijk uit! -
09 Augustus 2011 - 14:59
Mam.:
de computer elke dag aan ,het gezicht van india. met bewondering lees en kijk ik alles. (soms met enige zorg) dit is wel een levenservaring en zeker voor jullie om het zo van dichtbij mee te maken,dat het hier in holland niet zo slecht is.nooit meer klagen maar dat zal wel niet lukken. verder nog een goede reis .en tot ziens liefs mam xx
.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
